RAĐEVAC HRAMOVE DIZAO U JADRU
Protojerej stavrofor Milan Aleksić (65), višegodišnji starešina lozničke crkve, koji je bio skoro četiri decenije ovdašnji paroh, a pre toga gračanički (crkva u podnožju Soko grada), redak sveštenik koji je odlikovan Ordenom vladike Nikolaja, otišao je u zasluženu penziju, posle 45 leta služenja rodu i Bogu.
Bio je omiljen sveštenik vladike Jovana Velimirovića, sinovca vladike Nikolaja, koji ga je, zadovoljan onim što je učinio kao paroh u Azbukovici, nagradio službom u drevnom lozničkom hramu Pokrov Presvete Bogorodice. Aleksić je, inače, rođen u Cvetulji, selu u Rađevini, nadomak Zavlake. Od malih nogu bio je posvećen veri, a raspuste je često provodio kod tetke, od majke, koja je bila ski igumanija u jednom od manastira u Ovčarsko-kablarskoj klisuri.
U vreme kada je prota Milan bio starešina lozničke crkve, urađena su još tri hrama u gradskoj parohiji (Voćnjak, Lozničko Polje, Lagator) i započet jedan na lozničkom groblju, koji podiže čuveni vernik Boban Ranković, čija je izgradnja u završnici. Uporedo je dao, po priznanju vladike Lavrentija, veliki doprinos izgradnji Manastira Soko, kod Ljubovije, koji je posvećen svetom vladici Nikolaju Velimiroviću (Nikolaj Srpski), kao i izgradnji više hramova širom eparhije, uključujući Spomen hram na Mačkovom kamenu, posvećen junacima bitaka na Mačkovom kamenu i na Drini.
U vreme vladike Lavrentija dobijao je najveće moguće dužnosti koje može da dobije neki sveštenik, pa je njegov uticaj, godinama, bio veliki u radu i delanju Eparhije šabačko-valjevske, a potom i šabačke. Podignut je, za njegovog doba starešinstva u Loznici, veliki Duhovni centar na Lagatoru, uz novu crkvu, površine nekoliko hiljada metara, koji se završava po fazama i za šta je veliku pomoć i podršku dala država.
Značajnu ulogu imao je i u spremanju velikog jubileja – 700 godina Manastira Tronoša i kanonizovanju nekadašnjeg igumana te svetinje Stefana Jovanovića, posle čega je tadašnji patrijarh Irinej, i posete Loznici i vlastima u tom gradu, rekao da je „Loznica najbolji primer divne saradnje vlasti i crkve“. Loznica je, od početka, ubedljivo u vrhu eparhije i SPC po broju đaka na časovima veronauke, pa je, u vreme starešinstva Aleksića, baš u Loznici bila eparhijska kancelarija za veronauku.
Uvek je bio ponosan na svoju porodicu – suprugu, dve kćerke i sina, koji je završio Duhovnu akademiju u Moskvi i, godinama već, jedan je od najuglednijih profesora Beogradske bogoslovije. Aleksić se radovao mestu službovanja, gde je najviše bilo njegovih Rađevaca koji su se doselili u gostoljubi Jadar, čiji je Milan postao jedan od najpoznatijih zetova.
V.Mitrić
