U Bosanskoj Krupi, u Federaciji BiH, od nešto više od 58 hiljada ljudi, živelo je, prema popisu iz 1991. godine, 13.765 Srba. Danas se Srbi u tom delu BiH mogu eventualno videti na papiru, ali slabo i retko u životu.
Iz lepog kraja, gde su ostavili vekovni trag – radom, stvaralaštvom i duhovnim životom – Srbi su, da bi sačuvali živote, morali da odu, često glavom bez obzira. Imajući u vidu razne nevolje u BiH, iz tog kraja su, trbuhom za kruhom, otišli i mnogi Bošnjaci. Danas ova opština ima nešto više od 32 hiljade stanovnika, a sam grad oko 15.400.
Središte grada krase tri bogomolje – džamija, katolička i pravoslavna crkva. I danas se, naravno, najviše zbog turista, često spominje, kao što je slučaj i u Jajcu. Prelepa pravoslavna bogomolja, posvećena Rođenju Bogorodice, biser je tog područja i dokaz dubokog trajanja pravoslavlja. Po spoljašnjem i unutrašnjem uređenju, ukupnoj arhitekturi, ova bogomolja je „mamac“ za mnoge turiste, pre svega one iz inostranstva.
— Crkva je važan deo identiteta Bosanske Krupe — saglasni su u lokalnoj administraciji.
U pravoslavnoj bogomolji, međutim, nema vernika. Dolaze samo povremeno. Ključ od nje je, uglavnom, u rukama mr Gojka Kličkovića, načelnika susedne Krupe na Uni u Republici Srpskoj, koji u nju dolazi sa sveštenikom i manjim brojem vernika, kada se povremeno služi liturgija.
— Za kraj i zavičaj velikog pisca i čoveka Branka Ćopića, rođenog u Hašanima pre 110 godina, ovo je, u najmanju ruku, sumorno — kaže Dušan Tomić, humanista i osnivač Dečje ambasade „Međaši“. — Lično sam od Kličkovića dobio ključ, ušao u crkvu i pomolio se Bogu, između ostalog, i za to da se ova „slika“ promeni. Imam obećanje i od Kličkovića i od njegovih kolega iz Bosanske Krupe da će konačno zajedno učiniti nešto da se stanje popravi. A ova godina je jubilej – 110 godina od rođenja pisca „Bašte sljezove boje“ i drugih velikih dela naše književnosti, koga je kao sjajnog spisatelja prva primetila čuvena Isidora Sekulić. Imala je visoke kriterijume i bilo joj je žao što je Brozov režim stopirao objavljivanje njegovih dela u to vreme, jer je prepoznala njegov potencijal ravan slavnim piscima kao što su, u žanru u kojem je stvarao, Radoje Domanović i Branislav Nušić.
Tomić kaže da ima obećanje i od ovdašnjeg efendije Damira da će pomoći da ova sredina ponovo bude bogatija komšijskim zajedništvom, ali i da se dostojno oda počast slavnom Branku Ćopiću, koji je jedan od najčuvenijih ljudi tog kraja, ali i nekadašnje BiH i SFRJ, pa i sveta, jer nema jezika na koji nisu prevedena njegova dela.
— Složili smo se da je naš zadatak da slavimo i uzdižemo Branka i njegovo delo, da ga se sećamo, poštujemo i volimo, čime na najbolji način doprinosimo da mu se, bar mrtvom, ublaži bol zbog svih progona Brozove Udbe, zbog kojih je okončao život sa Brankovog mosta — kaže Tomić.
Mr Gojko Kličković, sadašnji čelnik Krupe na Uni, koji je bio premijer Republike Srpske tokom rata i nakon njega, prošao je kroz višegodišnji progon i godinama ležao u zatvoru bez ikakvog razloga, što su pokazale i pravosnažne presude. On obećava da će svetkovine u čast Branka Ćopića biti nezaboravne, „onako kako dolikuje tom milom čedu Podgrmečja i Grmeča“.
Kličković se vratio u rodni kraj kao jedan od najvećih intelektualaca današnje Republike Srpske, pokazujući da za progres ima nade, što dokazuje i delima, između ostalog, i podizanjem solarnih panela za proizvodnju struje, kakvih nema nigde u BiH.
