GODIŠNJICA OD SMRTI SVETOG VLADIKE NIKOLAJA – PLANETA ŽALILA LELIĆKO ČEDO

Tačno pre 68 godina, 18. marta u zoru 1956. godine, u ruskom manastiru u Sau T Kananu, gde je bio nastavnik Bogoslovije, upokojio se sveti vladika Nikolaj, episkop žički i ohridski, svetac lelićki, najveće čedo koje je, kako kaže sveti otac Justin Popović, najveće čedo koje je rodila majka Svetosavka, posle Svetoga Save. Vest o njegovoj smrti brzo se prenela u sve srpske kolonije na američkom kontinentu i Kanadi, a preko američkih radio stanica velikog dometa i u Evropu. Stigla je i u Srbiju, ali se o tome, na veliku žalost i sramotu, krišom širila. Iskreni vernici, divni sveštenici, monasi i episkopi su suze ronili, dok režim Josipa Broza i Rankovića nije tome davao nikakvu pažnju. Ta vest bila je objavljena i u najvećim dnevnim listovima u Americi, a potom i u Evropi. Nju su, toga dana, tužnim zvucima, objavila i zvona sa svih srpskih hramova u Americi i Kanadi.

Vest o smrti vladike Nikolaja, najvećeg živog propovednika srpstva i pravoslavlja, izazvala je duboku žalost u svim srpskim naseljima, kako u inostranstvu, tako i u otadžbini Srbiji – podseća zaljubljenik u njegovo delo i veliki prijatelj zadužbine u Soko Gradu, Sreten Cvetinović Cvele. – U toj žalosti iskreno su učestvovali i istinski prijatelji našeg naroda u inostranstvu, visoki predstavnici pravoslavnih crkava poput: ruske, rumunske i grčke, kao i anglikanske u Engleskoj i Episkopalne u Americi, gde je blagopočivši vladika Nikolaj uživao veliki ugled i poštovanje. Veliki molitvenici pred Gospodom, monasi, jeromonasi i đaci – bogoslovi ruskog manastira u Saut Kananu, odmah po smrti vladike Nikolaja, sređivali su njegovo telo, obukli u svečane, bogoslužbene odežde i preneli u manastirski hram, gde su neprestano, nad odrom, čitali zaupokojene molitve.

Sutradan, 19. marta (ponedeljak) u Saut Kananu, vladika Dionisije da se pokloni nad odrom velikog pokojnika. Odmah je sa ruskim vladikom Jovanom, protom Đurićem, sveštenikom Stojisavljevićem i mnogobrojnim monasima ruskog manastira, otslužio zaupokojenu liturgiju, a potom je spremljeno telo upokojenog vladike Nikolaja, automobilom prevezeno u Njujork. Do Njujorka u automobilu, posmrtne ostatke pratio je njegov omiljeni đak, protojerej Đurić. Tokom putovanja, zbog snežne vejavice, automobil sa odrom, morao je da zastane u Skrentonu, da bi konačno u Njujork stigli tek narednog dana, 20. marta (utorak), oko 12 časova.

Telo pokojnog vladike Nikolaja uneto je u katedralu i položeno ispred oltara, gde su tokom dana dolazili mnogi vernici da se poklone, celivaju i polože vence. Vladika Dionisije sa sveštenstvom odslužio je pomen, a potom održao besedu u kojoj je posebno govorio o zaslugama vladike Nikolaja za srpsku Crkvu i srpski narod.

Narednog dana, 21. marta (sreda) u 11:15 časova, ponovo je služena zaupokojena liturgija, a nakon nje, besedili su protestantski biskup Dr. Skejf iz Bafala i Klanon Vest. Po podne je stigao ruski mitropolit Anastasije, koji je održao pomen sa svojim sveštenstvom, a uveče najviši predstavnik ruske crkve u Americi mitropolit G. Leontije, sa trojicom ruskih vladika, ruskim sveštenstvom i crkvenim ruskim horom, održao je pomen u katedrali prepunoj Srba, Rusa i Amerikanaca.

Istog dana uveče, po starom srpskom domaćinskom običaju, priređena je „daća“ u prostorijama crkvenog Doma za rusko sveštenstvo i ostale goste. Ruski mitropolit Leontije govorio je i na ovoj večeri. U ime svih Srba u Njujorku, obratio se i zahvalio predsednik crkveno-školske opštine Dr. R. Brašić.

U četvrtak, 22. marta, uveče sa početkom u 18 časova služena je poslednja zaupokojena služba, koju su služili prota Radovanović, Gavrilović, Škuletović, Udicki, Đurić, Vlasta Tomić iz Alikvinte i otac Adam, privremeni paroh njujorški.

Nakon toga u 20 časova, izneto je u mrtvačkom kovčegu telo Sv. vladike i u pratnji prota M. Đurića sa vozilom preveženo u Lakavanu, a u Njujorku na ulici ostale su stotine Srba u suzama, za koje je nakon toga priređena „daća“.

Narednog dana, petak 23. marta, u crkvi Sv. „Stefana Arhiđakona“, telo je bilo izloženo celi dan, a prota, paroh crkve Miodrag Đurić uz sasluženje sveštenstva vršio je zaupokojenu molitvu i na kraju parastos. Svakako treba podsetiti da su tokom celog dana u crkvu na odavanje počasti dolazili ne samo građani Lakavane, već i susednog Bafala, ali i brojni Srbi sa severa iz Kanade. Njegova draga Lakavana u koju je toliko često dolazio, iskreno ga je oplakala i na putu u večnost, ispratila.

U toku noći, telo Svetog vladike prevezeno je u Čikago.

A čikaški Srbi, kao najveća srpska kolonija na američkom kontinentu, posebno su voleli i pamtili njegove plamene besede i mudre reči, koje su kod njih i imale najdublji odjek.

Kovčeg sa telom Sv. vladike bilo je izloženo u crkvi Sv. „Vaskrsenja Hristovog“ od 9:30 do 16 časova. Odmah po unošenju u hram, zaupokojenu arhijerejsku liturgiju, služio je ruski episkop Dionisije sa dva đakona i sedam sveštenika. Od Sv. vladike, u ime čikaških Srba, potresnim rečima oprostio se mesni paroh otac Dušan Popović. A nakon njega, izuzetno upečatljivu besedu na engleskom jeziku održao je prota Dušan Šukletović. Bio je to jako potresan govor tokom kojeg su skoro svi u hramu plakali i jecali, i taj govor se ne zaboravlja. Nakon toga odslužen je parastos Sv. vladiki Nikolaju. Podsećam i da se nad odrom Sv. vladike nalazio šareni pokrov iz manastira Ljubostinja koje su radile ljubostinjske monahinje i poslale ga na dar vladiki, nekih 6 meseci ranije. Takođe, napominjem da se u hramu, pored arhijereja, sveštenstva, monaštva i brojnih delegacija, nalazio i nekadašnji sveštenik Momčilo Đujić. Verni srpski narod tokom celog dana dolazio je u hram i odavao dužnu počast voljenom vladiki, celivanjem ruke, paljenjem sveća i polaganjem venaca. Tako se brojna čikaška kolonija Srba, u dubokoj pogruženosti, suzama i iskrenom bolu, oprostila od svog najumnijeg, najpoštovanijeg i najvoljenijeg vladike.

Pre polaska za Libertvil, služen je kratak pomen, a onda je velika povorka sa kolonom automobila čikaških Srba krenula za Libertvil, prateći na taj način zemne ostatke upokojenog episkopa žičkog i svesrpskog. Tog dana, nebo je bilo sivo i hladno, kao i duše svih duboko ožalošćenih američkih Srba.

Opelo, oproštajni govori, sahrana i podušje u Libertivilu obavljeni su 27. marta.

Slični članci

KOMENTARI

REKLAMAspot_img

Pratite nas

REKLAMAspot_img

NAJNOVIJE