U Manastiru Soko kod Ljubovije, ali i širom hrišćanskog sveta, obeležene su tri godine od upokojenja čuvenog episkopa Lavrentija.
U srpskom narodu, kao i širom sveta gde je službovao, ne bledi sećanje na ime i delo čuvenog vladike Lavrentija, rođenog u Bogoštici, Božjem selu u Rađevini kod Krupnja. Monaštvo, sveštenstvo i vernici Azbukovice i Rađevine, po blagoslovu episkopa šabačkog Jeroteja, odali su počast episkopu šabačkom, šabačko-valjevskom, zapadnoevropskom, australijskom i zelandskom, koji je bio cenjen i uvažavan u čitavom hrišćanskom svetu, s pravom noseći titulu građanina sveta.
Zaupokojena liturgija episkopu Lavrentiju služena je u hramu Svetog Nikolaja, sveca žičkog, ohridskog i lelićkog, u Soko Gradu kod Ljubovije, koji je njegova zadužbina, kao i sam manastir. U kompleksu su domovi vladike Nikolaja i patrijarha Pavla. Liturgiju su služili arhijerejski namesnik azbukovički Petar Cvejić, arhijerejski namesnik rađevski Branko Jovljević i ljubovijski paroh Milorad Petrović. Nakon zaupokojene liturgije i velikog parastosa na grobu blaženopočivšeg vladike, odslužen je mali pomen.
Episkop Lavrentije iznedrio je sedam eparhija SPC u rasejanju, sakupio i objavio sabrana dela Svetog vladike Nikolaja, što u to vreme nije bilo ni lako ni jednostavno. Bio je sjajan profesor Bogoslovije, omiljen sveštenik na Kupresu, nezaboravni vikarni episkop srpskog patrijarha Germana, plodan pisac i vrhunski poznavalac srpske i svetske pisane reči, naročito narodne poezije. Srpskom narodu, u rodnom selu, ostavio je na dar manastir Bogošticu i Dom pesništva „Desanka Maksimović“.
„Nema potrebe da slavimo vladiku Lavrentija zbog njega samoga, jer su njegova dela širom otadžbine i sveta najbolji svedoci o njemu. Dragoceno je sećati ga se, jer je bio retka ličnost koja se, iz rađevskog blata u to doba, vinula u svetske visine kao vladika, duhovnik, intelektualac i divan čovek. On je svim srcem ljubio svoj narod, ali i sve dobre ljude sveta,“ rekao je dr Miško Ranković, koji je, zajedno sa Radom Veselinovićem, izgradio i darovao crkvu na Soko Gradu, repliku crkve Svetog Jovana Kanea na Ohridskom jezeru. Ovu crkvu obožavao je Sveti vladika Nikolaj, čiji je deo bio i vladika Lavrentije – sledio ga je, slavio i promovisao.
Rade Veselinović, koji je, po blagoslovu vladike Lavrentija, započeo izgradnju velelepnog hrama u centru svog rodnog sela Cerovca, pamti episkopa „kao gorostasa u svakom pogledu, čije je delo, ali i blaga, lekovita narav i priča, osetio svako ko se bar jednom s njim sreo.“
„Uz bogatstvo duha, neviđenu inteligenciju i obrazovanje, bio je čovek kome su se divili svi, od čobana do univerzitetskih profesora,“ rekao je Veselinović. „Osećali smo ga, kao i danas, kao člana porodice. Ostao je nezaboravno u našim srcima.“
Pomen je služio i arhimandrit Nifont Pavlović, iguman Manastira Mala Remeta u Sremu, takođe po blagoslovu vladike Jeroteja. Arhimandrit Nifont bio je Lavrentijevo duhovno čedo i arhijerejski zamenik u njegovo doba. Počast episkopu odala je i likovna umetnica Krstana Tasić, poznata po radu na njivi Gospodnjoj. Krstana Tasić bila je saradnica vladike Lavrentija, kako u rasejanju, tako i u Srbiji.
